De Pers - Vrijwilligerswerk Nieuwe stijl

Yups spelen domino met zwervers

Door: Sanne Rooseboom
Gepubliceerd: maandag 18 februari 2008 23:49

Jonge professionals met goede banen die spelletjes spelen met daklozen of demente bejaarden. Vrijwilligers nieuwe stijl plannen hun vrijwilligerswerk zonder enige verplichting aan het eind van een drukke werkdag.

In een rokerige ruimte in de Amsterdamse wijk de Pijp zitten zo'n veertig dak- en thuislozen aan vierkante tafels in inloophuis Makom. Ze eten macaroni met sla, drinken koffie, in de hoek speelt iemand gitaar. Het is woensdagavond, een paar mannen met woest haar en dikke jassen aan spelen een spelletje domino of yahtzee met net-uitziende dertigers.

Dit zijn de vrijwilligers van Amsterdam Cares, een organisatie die jonge professionals met een drukke baan de mogelijkheid biedt wanneer het ze uitkomt vrijwilligerswerk te doen. Niemand hoeft zich verplicht te voelen elke twee weken te komen of ellenlange vergaderingen uit te zitten. Wie een avond de handen uit de mouwen wil steken met gehandicapten, bejaarden, daklozen of voedselbank-klanten, kan zich inschrijven en via de website shoppen naar de beste gelegenheid.

Volgens Viviane de Bruijne (37), directrice van Amsterdam Cares, telt haar organisatie zo'n 650 vrijwilligers. ‘De kracht is dat dit in elke agenda past. En het is hands on. Je komt binnen en begint.' De meesten doen vier à vijf keer per jaar mee met een activiteit. Sommige vrijwilligers veel vaker. ‘Het grappige is dat mensen uit zichzelf steeds vaker terugkomen zodra het geen verplichting is.'

Babette (27) komt net aanfietsen uit haar werk. Ze moet even wennen aan de rook en de zwervers in Makom, maar heeft zin om bij ze aan te schuiven. De businessanalist bij Danone wilde wel eens iets anders zien van Amsterdam dan haar eigen, veilige kringetje. Vijf minuten nadat ze binnen is gekomen, zit ze koffie te drinken met vier bezoekers van de opvang. Naast haar luistert Wouter (34), projectleider bij ABN-Amro, naar het relaas van een Schotse zwerver die vertelt over betere tijden.

De meeste bezoekers van Makom vinden de aandacht van de vrijwilligers fijn. ‘Je kunt gewoon gezellig met ze kletsen', vertelt een van hen. ‘Ze geven aandacht. En het hoeft niet altijd over problemen te gaan, het zijn geen sociaal werkers ofzo.' De daklozen die niet gediend zijn van de nette burgers met goede bedoelingen lijken zich weinig van de vrijwilligers aan te trekken. Veel mannen praten met elkaar, of staren een beetje voor zich uit. Niemand wordt gedwongen Rummikub te spelen met een manager.

Verderop zit Marjan (35), projectmanager in de ICT, domino te spelen met Herman (45) uit Colombia. Ze oefent haar Spaans een beetje en Herman helpt haar met vervoegingen. Hij is een van de vele Amsterdamse daklozen die hopen op een verblijfsvergunning naar aanleiding van het generaal pardon.

Marjan heeft hem al vaker gesproken, dit is de vierde keer dat ze een avond in Makom is. ‘Ik ben begonnen met bejaarden, dat is laagdrempelig. Maar de mensen hier hebben mijn hart gewonnen. Ik ga altijd met een goed gevoel weg. Je maakt toch wat mee zo'n avond, door de gesprekken en de indrukken. En het is gezellig.' Behalve de mensen van Amsterdam Cares zijn er altijd vaste vrijwilligers en werknemers aanwezig. Zo zien de bezoekers dezelfde gezichten, maar zijn er ook mensen die net wat extra aandacht kunnen geven.

Viviane de Bruijne denkt dat het idee de toekomst is voor vrijwilligerswerk. ‘Op deze manier komen grote groepen in beweging die anders niet ingezet kunnen worden, iedereen wordt er beter van.' De organisatie richt zich nu alleen op Amsterdam maar hoopt in de komende jaren naar andere steden uit te breiden. In de Verenigde Staten is het concept al een groot succes. Een van Amerika's grootste vrijwilligersorganisaties, het Hands on Network, richt zich op vrijwilligers nieuwe stijl, die na hun werk of in het weekend af en toe iemand willen helpen.

Aan het eind van de avond in Makom is Babette tevreden over haar eerste ervaring als vrijwilliger. ‘Het is heftig. Maar ik haal er energie uit.' Vast vrijwilligerswerk zou ze nooit doen. ‘Ik wil me niet vastleggen. Ik werk minstens veertig uur per week, hockey drie avonden, heb Spaanse les en een sociaal leven. Dat is niet te combineren met nog een verplichting.' Maar via Amsterdam Cares gaat ze over een paar weken zeker nog een keer een avond iets doen. ‘Nu misschien iets met bejaarden.'